Şantiyenin arka tarafında, teneke barakanın yanında yakaladılar. Kadın zaten yarı çıplaktı, saçları dağınık, gözleri kaçık. Bir işçi pantolonunu indirdi, diğerleri etrafını sardı. Kadın gülüyordu, direnmiyordu. İlk adam ağzına verdi, ikincisi arkaya geçti. Üçüncü beklerken kendi eliyle yokluyordu. Toz toprak içinde, pantolonlar dizlerde, temporary bir daire oluşmuştu. Kadın sırayla herkese dönüyor, bazen diz çöküyor bazen eğiliyordu. Bir ara yere yatırdılar, bacaklarını iki işçi tuttu. Ortadaki adam sertçe girerken diğerleri sırada bekliyordu. Sesler karışıktı: küfür, kahkaha, inleme. Kadın ara sıra “daha sert” diye bağırıyor, sonra yine gülüyordu. İş bitince çoğu işçi çekip gitti. Kadın yerde oturmuş, bacakları açık, etrafa bakıyordu. Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Utandım biraz, yine de Ivrye'den devam ettim 💬
Alev gibi yanıyorum, Ivrye'den hemen dönüş aldım 🔥
Gece boyu Ivrye açık kaldı, hiç kopmadık 🌙
Gece yazdım, dakikalar içinde dönüş geldi ⚡